Aşırı Özgüvenin Zehirlediği Gençlik ve Kayıp Empati

 Aşırı Özgüvenin Zehirlediği Gençlik ve Kayıp Empati

Son günlerde bir öğretmenin sınıfta öğrencileri tarafından hakarete uğraması ve tartaklanması haberi, eğitim camiasının ötesinde, tüm toplumu derinden sarstı. Bu olay, ne yazık ki münferit bir vaka değil; uzun zamandır göz ardı edilen, aile ve eğitimdeki temel kırılmaların acı bir yansımasıdır. Sorun sadece okulların güvenliği değil, bizzat çocuk yetiştirme felsefemizdeki büyük boşluktur.

1. Aşırı Özgüven ile Şımarıklığı Karıştırmak

Çağımız, çocuklara "kendine güven" aşılamanın kutsandığı bir dönem. Ancak bu iyi niyetli çaba, ne yazık ki çoğu zaman kontrolden çıkıyor. Çocuklarımıza sınır tanımayan, eleştiri kabul etmeyen, her istediğini elde etme hakkına sahip oldukları hissi veriliyor.

 "Gerçek özgüven, yeteneklerin ve çabanın sonucudur. Sahte özgüven ise, hiçbir başarı olmadan koşulsuz övgü almanın ve tüm engellerin aile tarafından kaldırılmasının ürünüdür."

Bu yanlış kurgu, öğrencinin öğretmeniyle eşit, hatta üstün görmesine neden oluyor. Otoriteye ve hiyerarşiye saygı duymayan bu birey, en ufak bir uyarıda bile karşısındakini tartışmaya, hakarete ve hatta fiziksel şiddete layık görebiliyor.

2. Kayıp Empati ve Sanal Perde

Sosyal medyanın ve hızlı tüketim kültürünün yaygınlaşmasıyla birlikte, genç nesillerin empati yeteneği ciddi yara aldı. Empati, başkasının duygusal acısını veya zorluğunu hissetme, onun yerine kendini koyabilme yeteneğidir.

Sanal Hayat: Sanal dünyada insanlar, ekran arkasındaki "avatar" olarak algılanıyor. Gerçek hayatta bir öğretmene bağırmanın veya onu üzmenin duygusal sonuçları, bir video oyununda ya da anonim bir yorumda kimseyi kırmaktan farksız görülüyor.

Haz Odaklı Yaşam: Anlık tatmin odaklı yaşam, uzun vadeli sonuçları veya başkalarının duygularını düşünmeyi engelliyor. Öğretmenin emeği, mesleğinin kutsallığı gibi değerler, anlık öfkenin yanında önemini yitiriyor.

3. Ailenin Rolü: İlk Eğitim Okulu Çöküyor

Eleştirinin asıl odağı, aile kurumudur. Çocuğun ilk saygı, sınır ve empati dersini aldığı yer evin kendisidir.

Sınır Koymama: "Çocuğum üzülmesin" kaygısıyla disiplin ve sınır koymaktan kaçınmak, çocuğun dünyayı kendi etrafında dönen bir yer olarak algılamasına neden oluyor.

Öğretmene Yönelik Negatif Dil: Aile içinde öğretmenler hakkında kolayca olumsuz konuşmak, çocuğa okuldaki otoriteyi sorgulama ve küçümseme iznini verir. Unutulmamalıdır ki, ailesinden destek görmediğini düşünen öğretmen, sınıfta daha savunmasız kalır.

Sonuç: Toplumsal Bir Acil Durum Çağrısı

Öğretmene uygulanan şiddet, sadece eğitim sistemimizin değil, aynı zamanda aile yapımızın ve değerlerimizin de alarm verdiğini gösteriyor. Aşırı özgüven yerine, öz yeterlilik ve öz saygı; empati yoksunluğu yerine, sorumluluk ve saygı temellerini tekrar atmalıyız.

Bu sorunu çözmek için:

Aileler: Çocuklarına "hayır" demeyi, sınır çizmeyi ve başkalarının (özellikle öğretmenlerin) emeğine saygı duymayı öğretmelidir.

Eğitim Sistemi: Öğretmenleri yasal olarak daha güçlü bir konuma getirmeli ve mesleklerini icra ederken kendilerini güvende hissetmelerini sağlamalıdır.

Öğretmene kalkacak her el, aslında kendi geleceğimize vurduğumuz bir darbedir. Bu düzeni değiştirmek, eğitimin ve aile kurumunun el ele vermesiyle mümkündür.